Logo Qontact

Schrijf u in voor de nieuwsbrief

Straight-Line Leadership Waarom stellen mensen uit?

PDF Versie

Uitstelgedrag is de grootste dief van je meest kostbare bezit. Het berooft je van het enige wat je nooit meer terugkrijgt: tijd. Dat kan morgen ook nog, denken de meeste mensen. Volgende week komt eigenlijk beter uit, vertellen ze zichzelf. Er is altijd een beter moment. Waarom verspillen mensen massaal hun waardevolste bezit? Het komt altijd neer op drie redenen, waarvan ik er hier twee met je deel.

Angst door luiheid

Als mensen onwerkbare patronen niet veranderen, terwijl ze weten dat het niet werkt, komt dat vaak voort uit angst. Die angst wordt gedreven door de luiheid die we allemaal in ons hebben. Met luiheid bedoel ik niet dat we lam zijn, onze voeten op tafel willen leggen en geen zin hebben om te werken. We zijn lui omdat we bang zijn om ons oncomfortabel te voelen. Mensen zijn comfortbeesten. En als je iets moet doen dat oncomfortabel is, of het nu werkbaar of onwerkbaar is, komt het reptielenbrein met zijn magische wapen: de deken van meer tijd.
Het reptielenbrein heeft maar één functie en dat is jou verdedigen. Het wil je fysieke lichaam beschermen tegen gevaar, zoals een loslopende pitbull die naar je gromt. Je reptielenbrein stuurt een signaal waardoor je angst ervaart. Je zorgt dus dat je zo ver mogelijk van die pitbull vandaan blijft. Het is dus maar goed dat het ding er zit. Maar het reptielenbrein verdedigt ook jouw identiteit. Het verdedigt wie jij denkt te zijn, wat je weet en wat je kent. Oncomfortabele keuzes gaan gepaard met verandering, wat weerstand opwekt bij je reptielenbrein. Het beschermt je identiteit door verandering tegen te gaan.
Ook al weten we dat keuzes gebaseerd op luiheid niet goed voor ons zijn, nemen we ze toch. Het reptielenbrein is een meester in het aanreiken van fantastische redenen en excuses. ‘Nu komt het niet uit’ of ‘nog één keer dan’. Het reptielenbrein wil dat we ons goed voelen en nog even uitstellen. Het wil dat we hetzelfde blijven, met als resultaat dat onwerkbare patronen in stand blijven.

Magische gedachten

Aan het begin van het jaar heb je targets gesteld voor 2020. Een jaar is lang, waardoor uitstelgedrag bijna onmiddellijk plaatsvindt. Het tegengif voor dit gedrag is zelf urgentie creëren. Het jaar moet dus natuurlijk opgedeeld worden in delen, waardoor verschillende kortere deadlines ontstaan. Dit is zo simpel dat het altijd wel gebeurt, maar de stem van ons reptielenbrein zorgt ervoor dat we het gaandeweg vergeten. We houden onszelf liever niet verantwoordelijk voor de deadlines die we met vooruitziende blik hebben gesteld.
Veel mensen leunen achterover en denken: ach, ik heb nog 12 maanden. Vervolgens ontstaan magische gedachten: het komt wel goed, dat overkomt mij toch niet, of, ik heb al genoeg momentum gecreëerd. Die laatste gedachte ontstaat bijvoorbeeld doordat er altijd genoeg werk is binnengekomen, dus er is geen reden om in actie te komen. Het maakt mensen reactief in plaats van actief. Allemaal leuk en aardig, tot iets onverwachts zoals een crisis plaatsvindt en er niks meer binnenkomt.
Hoe stop je deze cirkel? Ten eerste, stop met positief denken en start met eerlijk denken. Positieve denkers zijn de grootste magische denkers. Je hebt helemaal niks aan gedachten zoals: het komt allemaal wel goed. Los problemen nu op, ga nu achter die targets aan en wees proactief. Houd op met te geloven in eenhoorns, toverspreuken en dat er altijd een mooi einde is.

Column op Thrive

Als je in kaart brengt waar je eigen uitstelgedrag en dat van je teamleden vandaan komt, kun je de kern aanpakken, daarmee afrekenen en effectief naar punt B gaan. De derde en laatste reden voor uitstelgedrag lees je vanaf 15 juli in mijn column op Thrive.eu.